Uvita, Dominical, La Guacima en weer naar huis

Lieve beste familie en vrienden,

Vier dagen Uvita hadden we nodig om in ieder geval de dingen te zien en te doen die hier op ons wensenlijstje stonden en dat is helemaal gelukt.

Donderdag 1 mei gaan we na het ontbijtje in de tuin de omgeving verkennen. Op weg naar Bahia Ballena horen we de rode macaws al krijsen. Daar gingen we voor, de groene hebben we in Tortuguero en Sarapiqui gezien, maar hier aan de Pacific hoopten we op de rode en dat is dus gelukt. Als je ze hoort is het even speuren in de bomen, maar met geduld en een beetje hulp van de lokale bevolking zijn ze al snel in beeld en als je eenmaal weet waar je op moet letten zie je er al snel meer. Stukje verder in de straat zitten de witte ibissen en lapwings in het weiland. Maar ook langs het pad bij het riviertje dat achter de hoofdstraat ligt en waar bijna niemand komt is weer genoeg te zien, met name de vier-oogvissen en basilisken in alle soorten en maten, langs de oever, op boomstronken overal zie je ze zonnebaden of over het water wegrennen.

Tot dusver is er niet veel veranderd in Uvita, als we echter in de hoofdstraat komen zien we dat de doorgaande wegen geasfalteerd zijn, stoepen aangelegd en men is op dit moment bezig met de waterafvoer. Wat ons betreft haalt het de charme van het dorp een beetje weg en de cabinas waar we door de jaren heen gelogeerd hebben staan nu achter een muur met een gesloten poort en hebben geen vrij uitzicht meer. Jammer, maar ook hier wil men vooruit en wie zijn wij om daar iets van te vinden.

In de middag lopen we het pad naar ingang Colonia van het Nationaal Park, ook hier is het eerste stuk geasfalteerd en ontzettend veel gebouwd. Grote huizen die veelal door Amerikanen en Canadezen verhuurd worden als vakantiewoning of verkocht moeten worden voor heel veel geld, maar ze staan allemaal leeg 🤔  Het laatste stuk dichtbij de ingang is gelukkig authentiek gebleven en dat zijn toch de mooiste stukjes om doorheen te struinen.

Vrijdag willen we in het Parque Nacional Marina Ballena over het strand naar de beroemde walvisstaart lopen. Het moet daarvoor wel eb zijn want anders kun je sowieso niet via de rio Uvita oversteken en de staart op. Omdat de meeste bezoekers dit fenomeen willen zien worden de getijden per dag gepubliceerd. Vandaag is het om 11.30 uur eb dus zorgen we dat op tijd in het park zijn want vanaf de ingang is het nog een aardig stukje lopen voor je op de punt bent. Geen straf om langs dit prachtige strand te lopen en het blijft heel bijzonder om op een gegeven moment op een landstrook te lopen waar aan beide kanten de zee terugtrekt of opkomt en het zeewater elkaar in het midden raakt. Als je je eenmaal op het einde bij de uitlopers staat en omdraait heb je een prachtig uitzicht op de kustlijn. 

Inmiddels merken we ook dat zo langzaam maar zeker de regentijd begonnen is, d.w.z. dat het elke middag rond 16.00 uur behoorlijk gaat regenen, soms met onweer en zo nu en dan valt de stroom uit. Maar het is nooit koud en de volgende morgen staat de zon weer hoog aan de hemel.

Zaterdag is onze laatste dag in Uvita en we willen de weg naar boven langs de rio Uvita nog eens lopen, ook deze is helemaal geasfalteerd maar gelukkig zie je toch ook nog mooie stukjes natuur zoals een verliefd toekan-paar dat elkaar zit te voeren, ijsvogel bij de rivier en als we een zijweg inslaan ook het dagelijkse leven van de echte Costa Ricanen. Vrachtwagentje dat door de straten rijdt en kippen voor de slacht verkoopt of een auto die via een geluidsinstallatie de aanbiedingen van de plaatselijke supermarkt doorgeeft en de manga-verkoper langs de straat. 

Zondag doen we rustig aan we hoeven maar 21 km verderop naar Dominical, dus nog even koffie drinken, nog een keertje de mooiste plekjes opzoeken voor misschien nog een mooiere foto 😜Lunchen en dan toch afscheid nemen van Uvita en AnnaSylvia van Dolce Uvita. We moeten beloven wat foto’s door de sturen voor haar website en nog eens terug te komen al was het alleen maar om gedag te zeggen en te kijken of ze er nog zijn 😉 Fernando en zij zijn toch al een beetje op leeftijd en dat vraagt energie bij het runnen van een hotel en Italiaans restaurant.

We bestellen een Uber (waar we inmiddels heel handig in geworden zijn) Binnen  2 minuten staat hij voor de deur en brengt ons in een half uurtje naar Villas Rio Mar in Dominical voor een “luxe” afsluiting van onze reis. Vijf nachten hebben we hier gereserveerd, mooie kamer met patio in een schitterende tuin, een zwembad, goed restaurant en in een mooie omgeving langs de Rio Baru. Pure verwennerij hier aan het einde van onze reis.

Ondanks dat we de laatste week niet zo heel veel meer willen ondernemen, gaan we er toch elke dag een paar uur op uit om van de natuur en het rustige dorp te genieten. Overal zien we de pasgeboren groene leguaantjes in de struiken en het gras langs de rivier, maar ook in de tuin en palmen bij onze patio, het wemelt er werkelijk van 🥰 Ook grote groene en zwarte leguanen, basilisken, mooie vogels en in de bomen langs de zee hebben we zelfs de rode macaw gespot. Nooit eerder gezien in Dominical. ‘s Middags aan het zwembad tot de bui losbarst zo rond een uur of 5 en dan ‘s avonds lekker eten in het geweldige restaurant. Zo af en toe draaien we het programma om, zwemmen tot een uur of twaalf, cappuccino, een late uitgebreide lunch of een echte Costa Ricaanse sopa negra in het dorp op een kwartiertje lopen langs de Rio Baru, biertje drinken bij de plaatselijke brouwerij en vóór de bui terug. Wat kan het leven toch simpel zijn ☺️

Vrijdag 9 mei uitchecken bij het mooie Villas Rio Mar en een vroeg ontbijt. We hebben voor 7.30 uur een taxi besteld om ons naar de bushalte in Dominical te brengen, daar de bus van 8.00 uur naar Uvita te nemen waar op de grote terminal diverse mogelijkheden zijn om op een bus naar San José te stappen. Eenmaal in San José dan een Uber naar La Guacima.
Maar het loopt allemaal anders:
Taxi is precies op tijd en de chauffeur probeert ons nog om te praten langs de hoofdweg te gaan staan en daar een bus naar San José aan te houden, maar dat vinden we te riskant. Beetje meewarig zet hij ons af bij de halte in het dorp. Even wachten en dan komt zowel de bus naar Uvita maar ook een bus met het opschrift “Sierpe-San José” (die niet in de dienstregeling staat) aan de overkant voorbij om bij het strand om te draaien en langs de halte te rijden.  Johan rent naar het eindpunt voor informatie bij de chauffeur. Henny blijft met de bagage bij de halte 😉 En zo gebeurt het dat de bus, met Johan voorin bij de chauffeur, bij de halte Henny en de bagage oppikt en we om 8.00 uur al op weg zijn naar San José zonder omweg via Uvita. Voorspoedige rit met wat tussenstops in Matapalo, Quepos, Parrito, Jaco en dan na 2 uur, 25 minuten koffie/eet/plaspauze iets voorbij rio Tarcoles.

De chauffeur had er al lol in dat hij ons mee kon nemen, vraagt ons hoe het gaat en vertelt meteen dat hij via de luchthaven naar San José rijdt. Wat ons betreft is dat helemaal perfect, want van daaruit is het maar 8 km naar La Guacima. Opnieuw een mazzeltje. Wanneer de pauze voorbij is en iedereen weer ingestapt rijden we verder, een paar honderd meter verder komt een van de passagiers er achter dat ze haar handtasje bij de pauzeplek heeft laten staan en meldt dit bij de chauffeur, die gaat meteen bellen en draait zijn bus om terug te rijden. Bij het restaurant staat men al klaar met de handtas. Iedereen weer gelukkig en voor ons opnieuw de bevestiging dat dit soort dingen in Costa Rica allemaal nog mogelijk zijn.

Tegen 12.30 uur stappen we bij de luchthaven uit de bus en bestellen een Uber om ons in een kwartiertje naar La Guacima Escondida te brengen. Waar we hartelijk ontvangen worden door Bertus en zijn oudste zoon Alberto die na 8 jaar Nederland deze week weer teruggekomen is naar Costa Rica en zijn vader gaat helpen met het hotel. 
Lekker zo de laatste 3 dagen op onze vertrouwde plek, gezellig bijkletsen, genieten van de prachtige tuin, het lekkere eten en tijd om op ons gemak de terugreis voor te bereiden.

Zaterdag zijn we uitgenodigd door Hosana, de moeder van Alberto’s vriendin Ariane, die we afgelopen Carnaval geïntroduceerd hebben in Oeteldonk. Ze wil ons heel graag terugzien en voorstellen aan haar man Eric. We gaan hiervoor naar El Resbalon in Alajuela, de stamkroeg van Eric en Hosana. Een hele leuke ontmoeting en onder het genot van een biertje met een boca heel veel te bepraten over reizen, natuur, muziek, bier brouwen en sport. En dit alles in een mengeling van Spaans, Engels en Nederlands. Eric wil met zijn gekregen Oeteldonks embleem met ons op de foto, die uiteraard doorgestuurd wordt naar Ariane. Na 8 jaar komt ook zij in juli weer terug naar Costa Rica en daar zijn papa en mama natuurlijk heel blij mee. Na een hartelijk afscheid en beloftes contact te houden, komt de eigenaar van de kroeg ons een hand geven en bedanken voor het bezoek. We waren toch een beetje de bezienswaardigheid vandaag 😉

Zondag 11 mei, moederdag en bij het wakker worden lieve berichtjes van het thuisfront.
Om 6.20 uur wordt op de Costa Ricaanse tv de wedstrijd Feijenoord-PSV uitgezonden dus voor het ontbijt volgt Johan de toch wel spectaculaire wedstrijd.
We gaan onze koffer herpakken en alvast inchecken voor onze vlucht morgen.

Rond 15.00 uur komt de familie van Liz voor een BBQ ter gelegenheid van de thuiskomst van Alberto en omdat ze ons voor vertrek nog even willen zien. Weer een gezellige middag, leuk om iedereen weer te zien, beetje bij te praten, neefjes en nichtjes zijn volwassen geworden en bakken nu voor ons het vlees. Volgens Costa Ricaans gebruik wordt er afgesloten met koffie en zoetigheden. De jeugd gaat zijn eigen gang en de ouderen spelen een of ander gokspelletje waar wij geen touw aan vast kunnen knopen, maar dat er wel heel fanatiek aan toe gaat. 

Morgen is het onze laatste ochtend in Costa Rica, 14.30 uur vliegen we weer naar huis. Negen weken hebben we weer rondgereisd, heel veel mooie, oude en nieuwe plekken bezocht. Het lijkt heel lang als je begint, maar voor je het weet zijn ze voorbij. We hebben opnieuw genoten van de schitterende natuur, het relaxte leven, de gastvrijheid van de Costa Ricanen die je stuk voor stuk altijd zullen bedanken voor het bezoek aan hun land waar ze zo trots op zijn.
Heel veel foto’s en film gemaakt, die we thuis op ons gemak nog eens zullen gaan bekijken en onze belevenissen de revue weer laten passeren.

Iedereen bedankt voor het lezen van en de reacties op onze verhalen. We verheugen ons erop de meesten van jullie binnenkort weer in levende lijve te zien en beginnen morgen met een hoofd vol herinneringen aan de terugreis. 

Hartelijke en lieve groeten,

Johan en Henny