Tortuguero en Puerto Viejo de Sarapiqui

Hola a todos,

Inmiddels 28 dagen onderweg meldt mijn camera, de tijd vliegt en dus ook weer tijd voor een update.

De laatste 3 dagen in Tortuguero hebben we ons prima vermaakt. Geen drukke georganiseerde excursies, maar lekker in ons eigen tempo de omgeving verkennen. We logeren bij Balcon del Mar, cabinas aan zee zonder al teveel luxe, maar helemaal prima en tussen de lokale bevolking in het dorp. Heerlijk om in dit motor- en autovrije dorp een beetje rond te struinen. Leuk ook om het dagelijkse leven van de bevolking te bekijken, die voor het grootste deel leeft van het toerisme en weinig eisen stelt aan luxe. Sobere huisjes met een keuken en weinig meubels, maar waar wel overal de muziek keihard aanstaat en een mega TV aan de wand. Na 6 dagen hier worden we herkend en als amigos begroet bij de restaurants en onderweg. Johan heeft bij een mevrouw een t-shirt gekocht en als hij gehuld in zijn nieuwe shirt langsloopt roept zij: “Hola guapo!” 

Van hieruit zijn heel wat mooie paden en paadjes te bewandelen, elke dag gaan we op pad en overal zien we wel wat moois.  Slingerapen tussen de huizen en bij het schooltje, groene ara’s die zitten te krijsen in de boom naast onze cabina, oropendolas met hun prachtige nesten, toekans middenin het dorp en de bomen langs het strand van 8 km, dat goed beschermd wordt voor de zeeschildpadden. Broedseizoen begint pas in juni, dus dat maken we helaas niet mee. 

Op een paar honderd meter vanaf ons logeeradres loopt een pad langs de watervoorziening voor het dorp. Zondagmiddag lopen we daar een stukje in omdat we er de pumilios (pijlgifkikkers) horen fluiten. In een mum van tijd hebben we er een aantal gespot. Fantastisch, wat een mooi plekje en zo dichtbij. Maandagochtend heeft het tot 10.00 uur behoorlijk geregend dus na het ontbijt en de koffie lopen we nog een keer die kant op. Nu wemelt het ervan en iets verder op het pad staat een gebouwtje van het ASVO. Blijkt een organisatie te zijn die werkt met vrijwilligers en voornamelijk buitenlandse studenten die meehelpen aan het natuurbehoud. Er komt een man naar buiten die ons e.e.a. uitlegt en ons uitnodigt binnen te komen, wijst ons en passant nog op een prachtige boomkikker en geeft ons de vrijheid op eigen gelegenheid rond te lopen zo lang we willen, maar pas op voor slangen. Schitterende tuin aan de rand van de jungle.

Omdat het onze laatste dag in Tortuguero is gaan we na de lunch nog een keer het pad op om te genieten van de wandeling en de mooie natuur. Pad is niet zo lang en aan het einde zien we de ingang van het Nationaal Park, we draaien om voor de terugweg en komen een mevrouw tegen die op  een onderwijzend toontje op z’n Amerikaans zegt dat we niet terug mogen lopen omdat het park om 4 uur sluit en aan het einde de poort dicht is. Wij proberen haar duidelijk te maken dat we helemaal geen poort hebben gezien, vanuit onze cabina het pad  gevolgd hebben en dat we gewoon terug lopen. Stukje verder nog een gids met groep die ons terug wil sturen, het ook over een poort heeft en ons zegt dat op sandalen lopen al helemaal uit den boze is. We negeren deze twee en vervolgen de terugweg, niks aan de hand en nog steeds nergens een poort ontdekt. Uiteindelijk denken we dat we ons vanuit onze cabina via het pad een paar keer “illegaal” in het Nationaal Park begeven hebben. Onze vriendelijke vriend van het ASVO heeft echter nergens over gerept en de eigenaar van ons koffieadresje en van Balcon del Mar bevelen deze route zelfs aan als je kikkers wil zoeken, dus het zal wel. 

Dinsdagochtend nemen we om 9.00 uur de “collectivo”boot van Tortuguero naar La Pavona. Duurt ongeveer 1,5 uur maar is een prachtige tocht door de overweldigende natuur. Het water in de rivier staat nogal laag en met 20 personen inclusief bagage moet de kapitein de goede vaargeulen zoeken om niet aan de grond te komen. Wel mooi de gelegenheid om nog een paar prachtige dieren te zien.

Eenmaal in La Pavona gaan we op zoek naar een taxi die ons naar het busstation in Cariari kan brengen. De meeste busjes zijn al weg maar er is altijd wel iemand die een vriendje heeft en die dan voor je wil bellen. In ons geval wordt Jeffrey opgetrommeld, kwartiertje wachten en dan worden we in een uur naar het goede busstation voor de bus naar Guapiles gebracht. Gezellige kletser die Jeffrey, wil alles van ons weten, geeft uitleg over alles wat we onderweg tegenkomen, is trots op zijn land, de plek waar hij woont en op zijn dochtertje van anderhalf, waarvan we natuurlijk de foto’s moeten bewonderen. 
Binnen een kwartier hebben we de aansluiting met de bus naar Guapiles, een echte localbus die op elke honderd meter wel een halte heeft en hartstikke vol zit. Deze rit duurt ongeveer een uur en eenmaal op plaats van bestemming is het nog maar een kwartiertje wachten op de bus naar Puerto Viejo de Sarapiquí. Nog eens een uur reizen en het laatste stukje met de taxi naar Gran Gavilán waar we 3 nachten blijven.

Gran Gavilán is een prachtige lodge met een eigen stukje jungle langs de RIo Sarapiquí. 20 kamers en een restaurant rond een veld waar de vogels af en aan vliegen. Toen wij hier drie jaar geleden waren was het complex overgenomen door twee Spaanse echtparen, nu wordt ons verteld dat er inmiddels 12 Spaanse eigenaren zijn die geen van allen nog terug willen naar Europa.

Het ontbijt is inclusief, lekker en goed, maar als je wilt lunchen of dineren moet je vooraf je bestelling en het tijdstip doorgeven. Er is geen uitgebreide kaart en de gerechten behoorlijk aan de prijs. Voor het gemak eten we de eerste dag wat maar de andere dagen maken we gebruik van een soda in het dorp of in de buurt  waar we met z’n tweeën eten en drinken voor de prijs van het goedkoopste gerecht bij Gran Gavilán. 
Wel een fantastische kamer en voor de wandelingen kunnen we grotendeels gebruik maken van de uitgezette routes op het terrein. Prachtige vogels, mooie planten en ook hier schitterende kikkertjes, zeker als er een tropisch buitje gevallen is.

We lopen ook een dag naar en door Puerto Viejo, altijd geweldig om rond te lopen. Een dorp waar de mensen uit de omgeving hun grotere inkopen doen, naar de bank, de dokter etc. moeten. Er is een veemarkt waar men de koeien en paarden verhandeld en een soort Boerenbond waar kuikentjes, konijnen, eenden etc. verkocht worden. Van alles te zien hier, maar wij zijn ook een beetje bezienswaardigheid want er komen hier weinig toeristen. Bij de bakker worden we aangesproken door een mijnheer die zojuist een paar kuikentjes gekocht heeft. Waar we vandaan komen? Holanda? Nooit van gehoord, waar ligt dat? Europa? Kent hij ook niet. Wel Nicaragua, vind hij al best ver en daar komt hij zelf vandaan. Wat voor “plata” (geld) hebben jullie dan? Euro, of hij water ziet branden. Hij kent colonnes, cordobas, dollars maar euro nee, zegt hem niks. Hij wenst ons  “Que Dios te bendiga” Gods zegen en loopt verbaasd door met zijn kuikentjes. Rare mensen die Hollanders.

Na drie nachten nemen we afscheid bij Gran Gavilán, waar zij hopen dat we nog eens terugkomen. Kan zomaar zijn want het is hier een paradijsje voor de natuurliefhebber. Met een taxi verkassen we naar hotel Ara Ambigua, ook in Sarapiquí maar een kilometer of 5 verder en toch een heel andere omgeving. Het hotel heeft een prachtige tuin, voor ons geen onbekend terrein. We hebben Ara Ambigua de afgelopen jaren zien groeien tot een welvarend Costa Ricaans familiebedrijf, moeder Liz en vader Delphin Araya Corrales herkennen ons onmiddellijk en heten ons van harte welkom. Mooie kamer, goed restaurant, lekker zwembad en dat alles in een schitterende omgeving. Voorlopig blijven we tot dinsdag hier en dan zien we wel weer verder.

Lieve en hartelijke groeten uit een nog steeds niet vervelend Costa Rica.

Johan en Henny