Acclimatiseren en begin van de eerste etappe

Beste volgers van ons reisverhaal,

We zijn inmiddels bijna een week onderweg en tijd voor een eerste update. Voor een snelle en korte update zonder al te veel tekst vullen we ook http://www.polarsteps.com Henny Wels, maar voor een uitgebreidere versie vind ik het nog steeds leuk op deze manier onze belevenissen te delen.

Zondag 9 maart zijn we begonnen aan onze reis.
Om 7.00 uur heeft Michiel ons opgehaald om naar Schiphol te brengen, zondag, dus rustig op de weg en om 8.15 uur zijn we al aanwezig. Thuis al ingecheckt dus rest ons alleen nog het inleveren van de ruimbagage en daarna nog even koffiedrinken met zijn drieën. Michiel gaat huiswaarts en wij zonder problemen door de security, vervolgens langs de douane via een digitale scan van het paspoort en dan op zoek naar gate F6. De vlucht naar Panama vertrekt precies op tijd: 11.20 uur en i.p.v. de oorspronkelijke vliegtijd van 11 uur is het volgens de gezagvoerder een half uur korter. Mooi meegenomen, want al met al is het toch een lange zit die door KLM zo comfortabel mogelijk gemaakt wordt. Complimenten voor het vriendelijke en behulpzame cabinepersoneel. Goed entertainment aan boord (ik heb de films Color purple en de Marokkaanse bruiloft gekeken 😉) Aan eten en drinken geen gebrek en van uitstekende kwaliteit. Twee warme maaltijden tijdens de vlucht, een sandwich, tussendoor nog koffie met wat lekkers en voldoende water. Zo kom je die lange vlucht wel door en we landen rond 16.00 uur Panamese tijd op Tocumen Aeropuerto in Panama City.

Ruimbagage is in Amsterdam al doorgelabeld voor San José dus we kunnen linea recta naar de gate waar onze volgende vlucht om 18.23 uur zal vertrekken. Vanaf uitstappen is het zeker 45 minuten lopen om bij de gate te komen en na zo’n lange zit eigenlijk wel fijn de benen even te strekken. Ook deze vlucht met CoPa-Airlines vertrekt op tijd, vlucht is ongeveer een uur en ook hier krijgen we weer een snack en wat te drinken. Tijdsverschil is weer 1 uur en we landen om 18.30 uur Costa Ricaanse tijd op Juan Santamaria Aeropuerto. Door de douane voor de nodige stempels, bagage oppikken en op zoek naar de plek waar Bertus ons ophaalt.
“Bienvenido en Costa Rica”

Een hartelijk weerzien en op weg naar La Guacima waar Liz ons ook enthousiast begroet. Bagage naar de rancho waar we komende 3 nachten slapen en dan met z’n vieren onder het genot van een drankje even bijpraten. En of we nog iets willen eten? Nou, na al die catering in het vliegtuig hebben we echt geen honger meer 😉 Bovendien hebben we om 22.00 uur wel zin om ons bedje op te zoeken, het is dan 5.00 uur NL tijd en zijn we bijna 24 uur wakker.

Maandag 10 maart. Zoals gebruikelijk met het tijdsverschil zijn we al om 4.00 uur klaarwakker. Het is nog donker, tegen zessen beginnen de vogels te fluiten en wordt het licht. Douchen, koffiezetten en op ons balkon genieten van de tuin en temperatuur. 7.30 uur aan het tipico ontbijt “gallo pinto” in het restaurant waar Bertha nog steeds de scepter zwaait, deze ochtend met hulp van Nathalie. We ontmoeten vanochtend ook Darwin, die in 2008 samen met zijn vrouw Damaris en zoontje Charlie hier op het terrein woonde. Inmiddels wonen zij ergens anders in de buurt in een soort leefgemeenschap met een eigen kerk waar Darwin “priester” is en zo af en toe doet hij nog wat klusjes voor Bertus. Darwin herkent ons onmiddellijk van 17 jaar geleden. En als klap op de vuurpijl worden we voorgesteld aan Charlie, inmiddels tuinman bij Bertus. Die herkent ons niet meer, maar was indertijd dan ook een kleuter. Wij zien wel meteen het snoetje terug ☺️ 

Zo’n eerste dag moet er van alles geregeld worden, geld gaan pinnen, een Costa Ricaanse sim-kaart in de telefoon en een volgend hotel boeken. De sim-kaart kan hier in het hotel gekocht worden en de installatie heeft wat voeten in aarde, maar met hulp van Nathalie is alles snel geregeld en kunnen we nu ook in Costa Rica internet gebruiken en bellen als er geen WiFi is. 
Na wat boodschappen en pinnen in het dorp komen we terug wandelend naar het hotel tot de conclusie dat er eigenlijk de afgelopen drie jaar niet zo heel veel veranderd is.
‘s Middags een beetje door de tuin wandelen, relaxen, boekje lezen bij het zwembad, in de avond een heerlijke maaltijd in het restaurant en dan komt om 20.00 uur bij ons allebei de man met de hamer. We liggen om 20.30 uur op één oor.

Dinsdag 11 maart. Onze laatste dag in La Guacima, morgen vertrekken we naar Puerto Viejo de Talamanca aan de Caraïbische kant van het land. We willen met de rechtstreekse bus vanuit terminal Atlantico Norte in San José. De bus vanuit Guacima is geen optie, Bertus kan ons helaas niet brengen want zijn nummerplaat van de auto eindigt op 5 en die mag op woensdag de stad niet in. Een regel die al jaren van kracht is, elke dag van de week heeft een bepaald eindcijfer geen toegang tot de stad 😉 Hij adviseert ons met een Uber te gaan, heel gebruikelijk hier in de centrale vallei en daar moeten we een app voor downloaden. Weer een nieuwe stap in onze manier van reizen en we moeten even leren hoe hier mee om te gaan. Ook hierbij worden we weer geholpen door een van de jonge medewerksters; Paola legt ons precies uit hoe en wat. Om uit te proberen boeken we een ritje naar de bakker in het dorp, werkt prima, je kunt de auto die naar je onderweg is precies volgen en je weet precies wanneer hij arriveert. Chauffeur Nestor brengt ons voor 800 colones (€ 1,75) naar de bakker 2 km verderop. Weer een ervaring rijker 😉 Laatste middag nog wat relaxen bij het zwembad, genieten van een heerlijke door Liz gemaakte ovenschotel en voorbereiden op een lange reisdag.

Woensdag 12 maart. Vroeg uit de veren want we willen vóór 8 uur vertrekken naar busterminal Atlantico Norte. Rondom San José staat elke ochtend een behoorlijke file en een ritje van een half uur kan zomaar 1 uur duren. We proberen een Uber te regelen, maar die kan pas om 8.50 uur hier zijn en dat is te laat. Lang leve Paola, die is niet voor één gat te vangen haha. Met haar eigen telefoon probeert ze IDrive, vergelijkbaar met Uber en die kan er binnen 8 minuten zijn. Snel ons ontbijtje naar binnen werken en om 7.30 zitten we in de taxi. Er staat inderdaad een flinke file en volgens de chauffeur zijn we tegen 9.00 uur bij de terminal. Bijna stapvoets over de snelweg en we zijn inderdaad op het genoemde tijdstip bij de bolleteria om een ticket voor een vaste zitplaats te kopen. Tijdens het wachten raken we aan de praat met een jong Nederlands stel, zij blijkt voor een jaar les te geven op een school voor kinderen van Nederlandse expats in Santa Ana. Hij is videograaf en probeert daarmee een beetje de kost te verdienen. Willen uiteindelijk permanent emigreren maar bekijken dit jaar of ze dingen gaan missen of misschien heimwee krijgen. Tot nu toe hebben ze het prima naar hun zin.

De busreis verloopt voorspoedig, rechtstreeks naar Limon, een stop in Cahuita en de volgende stop is voor ons en binnen 5 uur zijn we aan de andere kant van het land. Met een tuk tuk laten we ons naar hostel Tasty Dayz dat we bij Playa Cocles geboekt hebben brengen. Simpel maar prima bungalowtje vlakbij het strand en middenin de natuur. Een centrale keuken waar de gasten gebruik van mogen maken en de koffie ‘s morgens klaarstaat. Nadat we ons geïnstalleerd hebben en op ons terras gaan zitten komen er al aapjes, agouties en kleine hagedisjes voorbij. Hier komen we de komende 5 dagen wel door.

Donderdag 13 maart worden we gewekt door de vogels en de brulapen. Na een frisse douche ontbijtje klaarmaken in de centrale keuken. Koffie met wat lekkers voor onze bungalow en dan gaan we op pad. Vanuit het hotel steken we de weg over en staan zo op het strand, via het junglepad langs de Caraïbische zee lopen we van Playa Cocles naar Playa Negra. Het is weer een genot om hier te wandelen, wat een prachtige natuur en wat een relaxte sfeer. Aan het einde van het pad kom je vanzelf in het oude Puerto Viejo terecht bij de haven, de busterminal en de in reggae kleuren geverfde huizen, winkels en restaurants. We lopen wat rond, bezoeken wat bekende plekjes en gaan lunchen bij restaurant Tamara, dat al bestaat zolang wij hier komen en waar het heerlijk “Rice and Beans”  eten is. Via hetzelfde junglepad lopen we weer terug naar ons hotel en gaan tot het donker wordt om 18.00 uur nog even uitrusten aan het strand.

Tot zover onze reiservaringen van de eerste week.

Saludos uit Costa Rica en Pura Vida.

Johan en Henny